![]({
"default": "https://ddw.ams3.cdn.digitaloceanspaces.com/thumbs/mess-image_1788188611_1800x1010.jpg",
"tablet-wide": "https://ddw.ams3.cdn.digitaloceanspaces.com/thumbs/mess-image_1788188611_1280x720.jpg",
"tablet-small": "https://ddw.ams3.cdn.digitaloceanspaces.com/thumbs/mess-image_1788188611_968x544.jpg",
"phone-wide": "https://ddw.ams3.cdn.digitaloceanspaces.com/thumbs/mess-image_1788188611_680x.jpg"
})
Soms is de juiste manier om een 3D-printer te gebruiken hem verkeerd te laten gaan. Making Messes maakt van mislukte prints, vooral losse strengen, nieuw materiaal om mee verder te werken.
Hoe
Er is misschien maar één juiste manier om de machine te bedienen, maar er zijn eindeloos veel manieren om een print verkeerd te laten gaan:
rommelen met parameters, registratie, fysieke ingrepen, aangepaste G-code… waarbij telkens andere messes ontstaan van kluwens, draden en losse strengen.
Dan
De messes worden verzameld als grondstof om verder mee te werken, met de hand en met warmte:
smelten, verzachten, platdrukken, vouwen, wikkelen, knopen, verstrengelen, draaien, weven, overlappen, verzamelen, opstapelen, verspreiden, draperen, hangen, laten vallen, uitrekken, scheuren, splitsen, rafelen, versmelten, losmaken, mengen… tot er iets vorm begint te krijgen.
Plus
Making Messes gebruikt de machine om materiaal te produceren in plaats van objecten. Het gaat in tegen de hiërarchie die in het proces besloten ligt: functie boven disfunctie, geslaagde prints boven mislukte prints, objecten boven restmateriaal. Het laat zekerheid, precisie en volledigheid los en beweegt heen en weer tussen constructie en deconstructie.
