We Were Giants

Schaal

Er is een grootsheid die uitsluitend bij de kindertijd hoort. Het moment waarop een kartonnen doos een fort wordt, een trap een berg, en de wereld iets is dat je naar eigen hand kunt zetten. Opgroeien is in wezen ook krimpen: ruimtes, voorwerpen en straten gaan we behandelen als voldongen feiten - vaststaand, gegeven, niet langer onze zaak. WE WERE GIANTS wil dat vroegere gevoel van schaal terugwinnen, niet als nostalgie maar als methode. Want jezelf weer groot voelen betekent je herinneren dat een straat door iemand is ontworpen en dus ook compleet anders had kunnen zijn.

Ontmoeting

De tentoonstelling brengt twee werken in de openbare ruimte, zonder iets dat de bezoeker op afstand houdt. Dat van Valentin Guillon ligt letterlijk onder je voeten: een geschilderd parcours dat over muren en grond loopt, zodat je middenin het werk staat zodra je de straat inloopt. Dat van Valentine Gardiennet komt uit de tegenovergestelde richting: een groep enorme figuren om naast te gaan zitten, waar je van dichtbij zelf klein wordt en in het niet valt bij vormen die zijn opgebouwd uit precies het materiaal waar de meeste mensen overheen stappen zonder het ooit te zien.

Restmateriaal

De reuzen van Gardiennet zijn grotendeels gemaakt van wat de straat weggooit - restmateriaal, verpakkingen, dingen die uit de afvalbak zijn gered - en worden vervolgens aan diezelfde straat teruggegeven. Elke ochtend worden ze op een net iets andere plek neergezet. Ze zijn bedoelt om aan te raken, om tegenaan te leunen, en overgelaten aan weer en wind. Dichter bij graffiti dan bij een monument, zijn ze toegeëigend in plaats van geïnstalleerd. Hun slijtage is geen mislukking maar juist de bedoeling. Dit is wat een designweek kan doen: een gewone straat laten zien als een gemaakte omgeving, veranderbaar en open om anders te worden ingericht.